در سایت های مهندسی قدرت، سطح عایق اغلب به عنوان پارامتر پیش فرض نقشه است و بسیاری از افراد به طور خاص آن را بررسی نمی کنند. اما در واقع، مستقیماً عمر مفید ترانسفورماتور، ظرفیت اضافه بار کوتاه مدت-و درجه تحمل تجهیزات به محیط-در سایت را تعیین می کند. با توجه به IEC و مشخصات استاندارد ملی، سطح عایق عمدتاً بر اساس دمای مقاوم در برابر حرارت مواد تقسیم می‌شود و دمای محیط مرجع در 40 درجه یکسان می‌شود. تفاوت اصلی در حداکثر دمای مجاز و حد افزایش دما نقطه داغ سیم پیچ است. کلاس F-و-کلاس H{9}} بیشترین استفاده را در پروژه‌های توزیع برق روزانه دارند، و کلاس{10}}کلاس فقط در تعداد بسیار کمی از شرایط کاری شدید استفاده می‌شود.
F{0}}عایق کلاس-استاندارد برای پروژه‌های معمولی
دمای مقاومت نقطه داغ سیم پیچ عایق شده کلاس F 155 درجه است و حد استاندارد افزایش دما 100K است. در حال حاضر بیشتر ترانسفورماتورهای خشک صنعت از مواد عایق کلاسیک مانند الیاف شیشه اپوکسی و نوار میکا استفاده می کنند. این فرآیند برای مدت طولانی توسط بازار تایید شده است، با عملکرد پایدار و نرخ شکست پایین.
اکثر سناریوهای توزیع برق روزانه، مانند توزیع برق مسکونی، مجتمع‌های تجاری، و منبع تغذیه در کارخانه‌های معمولی، با عایق‌های سطح F{0}}کاملاً کافی هستند. تا زمانی که{2}}شرایط تهویه در سایت مطابق با استاندارد باشد و عملیات اضافه بار طولانی مدت وجود نداشته باشد، تجهیزات اساساً می توانند مطابق با عمر طراحی به طور پایدار کار کنند. در انتخاب پروژه نیازی به پیگیری کورکورانه عایق-سطح بالاتر نیست. در شرایط عادی کار، سطح F بهترین راه حلی است که ایمنی، قابلیت اطمینان و هزینه پروژه را در نظر می گیرد.
عایق کلاس H-مخصوص محیط های سخت و بارهای بحرانی
حداکثر مقاومت دمایی نقطه داغ سیم‌پیچ عایق‌شده کلاس H-می‌تواند به 180 درجه برسد و حد افزایش دما 125K است. استفاده کلی از کاغذ Nomex و مواد سیلیکونی مقاوم در برابر درجه حرارت بالا، در مقایسه با درجه F-، عملکرد کلی ضد رطوبت، مقاوم در برابر خوردگی-مقاوم در برابر پیری-به طور قابل توجهی بهبود یافته است.
این سطح عایق بیشتر برای پروژه هایی با شرایط کاری نامناسب و تحمل خطای منبع تغذیه پایین مناسب است. مناطقی با عایق ضعیف-ارتفاع بالا و-ولتاژ پایین، کارگاه‌های تولید-در دمای بالا، محیط‌های خوردگی اسپری نمک ساحلی، و گره‌های منبع تغذیه هسته با نیازهای قطع برق صفر مانند مراکز داده و حمل و نقل ریلی، اساساً به سطح H{4}} اولویت می‌دهند. حاشیه ایمنی دما بیشتر می تواند به طور موثر سرعت پیری عایق را کاهش دهد و احتمال خرابی تجهیزات را کاهش دهد. از منظر چرخه کامل استفاده طولانی مدت، مزایای جامع بیشتر است.
عایق کلاس C-پیکربندی ویژه برای شرایط کاری شدید
عایق‌های کلاس C بالاترین مشخصات صنعتی مقاوم در برابر حرارت است، با مقاومت دمایی تا 220 درجه یا بیشتر، با تکیه بر مواد عایق معدنی{2}}مقاوم در دمای بالا{3}} برای دستیابی به خواص فوق‌العاده-گرمای بالا{5}.
با این حال، به دلیل گران بودن مواد اولیه و تکنیک های پیچیده پردازش، اساساً در پروژه های توزیع برق معمولی استفاده نمی شود. این فقط همراه با تجهیزات ویژه ای استفاده می شود که برای مدت طولانی در محیطی با دمای فوق العاده- مانند کوره های صنعتی-در دمای بالا و ذوب ویژه قرار داشته اند. انتخاب کورکورانه سطح C برای پروژه‌های معمولی یک مازاد عملکرد جدی است که فقط هزینه‌های ساخت و ساز غیرضروری را افزایش می‌دهد.
در{0}}منطق انتخاب عملی سایت
1. پروژه‌های معمولی با شرایط کاری معمولی و نوسانات بار کوچک، اولویت با عایق‌بندی کلاس F است تا بین ایمنی و هزینه تعادل ایجاد کند.
2. محیط‌های خشن مانند دمای بالا، رطوبت بالا، پاشش نمک و ارتفاع بالا، یا مکان‌های بارگذاری مهم در سطح اول، عایق سطح H-برای بهبود افزونگی عملیات انتخاب می‌شود.
3. فقط در شرایط عملیاتی بسیار شدید که محیط اطراف تجهیزات برای مدت طولانی نزدیک به 200 درجه است، باید پیکربندی عایق کلاس C در نظر گرفته شود.
مهندس در{0}}یادآوری سایت
بسیاری از مردم به اشتباه فکر می کنند که هرچه سطح عایق بالاتر باشد، تجهیزات "آزادی تعمیر و نگهداری" بیشتری خواهند داشت، که در واقع درست نیست. حتی اگر این تجهیزات عایق با مشخصات H-کلاس و C{3}}کلاس بالا- باشد، اگر سایت برای مدت طولانی بیش از حد بارگذاری شود، تهویه ضعیف و تجمع گرد و غبار جدی باشد، سرعت پیری عایق همچنان بسیار تسریع می‌شود و عمر تجهیزات بسیار کاهش می‌یابد.
انتخاب واقعی فقط نمی تواند به پارامترهای عایق نگاه کند. برای انتخاب مناسب‌ترین، بادوام‌ترین و مقرون به صرفه‌ترین راه‌حل، باید با-ویژگی‌های بار در سایت، زمان کار روزانه، تهویه و شرایط اتلاف گرما ترکیب شود.
